حنجره اش را نواخت
با سل ها و مي بمل ها
رفته بود
كه صدايش روي سنتور
مي دويد
درد هايش را هاشور زد
رنگ مداد هايش
تمام شد
نبود
شعري بر گور ي منجمد
شمع ها
سوخته بودند
گورستان دچار سوء تفاهم بود
اين گور
اصلا جنازه اي نداشت
فانوس ها پيغمبر شدند
چوپان ها
در انتظار چيدن وحي
از شب
كه حقيقت نداشت
این همه نمک دراین صحرا
خیال کن برگشتم
در نگاهی
واپس
ازآن زن تاریخی
کمتر که نیستم
مرد نمکی
حالانشسته ای به تکیه گاه عصا
موریانه، شاید خورد
ازسلیمان که بیشتر نیستی
طعم خون در هوای شهر
سیاهی نفس های مرا خواهد خورد
و چشم اشکهای مرا
کمتر از حلبچه نیست
تهران
فوقش
اتوبان می شوم
آسفالت زیر پای شما
کمتراز همتم مگر؟
حالا هی بوق بزنید
بغ بغو کنید
سبیلتان را به صندوق امانت بسپارید
شاید روزی بکارتان بیاید
خدارا چه دید ه ای؟
من
استخوان بی نام گورستانم
سنگی برای یاد بود آبروی شما
با سربندی سبز در زندان
یا خیابان
با من چه می کنید؟
سر نیزه ات را به من بسپار
برادر
می خواهم
گل سرخی بر سینه ام بکارم
کوه
از تو جاری
هوا
از تو سرشار
باغ
از تو پر گل
گل
از تو پر رنگ
رنگ
از توپروانه
عدالت بریده
بریده
در خیابان های شهر
نماز قطعه
قطعه
در کوفه ی همین حوالی
علی
درددانه هاي ملتم را
تير مي كشد آزادي
در زغزغ شقيقه هاي يك صبح تاريك
زنبور ها
درخواب خرس هاي عسل خوار
موريانه ها
به تجزيه استخوان هايم
مي سرايند
عنكبوت ها چه سلطنتي دارند
تار نماي سياست
حقيقت شالي است
برگردن كرگدن
كه سراسر دنيا را
شكل دوباره ببخشد
تاريخ
حقيقت من ديدم نيست
موريانه ها
به اميد جويدن فردا
ديروز را
از درخت دار كوب آويزانند
تلفن را بردار
از خرس ها بپرس
شبانه
حرف که می زند
واژه های لاغر یک صدای نحیف
راه می افتند در خیابان
سوت
می کشد
پلیس
به هم که می رسند نقطه ها
حرفهای دندانه دار
گرد می شوند
کش می آیند
قوز می کنند
گرد می شوند
درازمی کشند
توی دفتری پراز خطوط یک طرفه
پشت قرمز ها
الف
نشسته
برتاقچه های تاریخ
فراموش
چیدن آفتاب است
رقص هجا های کوتاه
بلند
کوتاه
به نی نی اجباری شهردر چشم
ومحاکمه گوش
برای قتل صدا ی لاغر همسایه
این تصویر
زندانی پنجره های عتیقی ست
ازلبالب شدن زبان
در کلماتی از دیوار
صدای پاشنه ی زندانی
از دهلیز باور دیروز
ونشستن خاکستر
جای درخت
در نرمایش تبسم
بر لب تاریکی
افتادن شب از بام
اتاقهای شهر
سلول های سیاهی
برای مردمی
که از خانه های خود فرار می کنند
صبحانه
